De tweede helft van 2016: fotografie-evenementen!

Tijd vliegt en we zijn alweer bijna aangekomen bij de tweede helft van 2016. Gelukkig hoeven we ons – zeker tot 4 september – fotografisch niet te vervelen! Bezoek bijvoorbeeld de tentoonstelling van Helmut Newton in Amsterdam (wij hebben deze twee jaar geleden gezien in Berlijn en vonden het zeker voor herhaling vatbaar!) of zend je beste werk in voor de nieuwe editie van de internationale Sony World Photography Awards!

Tentoonstellingen:
Nu – 4 september Frans Lanting – A Dialogue with Nature (Nederlands Fotomuseum, Rotterdam)
10 juni – 4 september Stephen Shore – Retrospectief (Huis Marseille, Amsterdam)
17 juni – 4 september Helmut Newton – A retrospective (Foam, Amsterdam)

Wedstrijden:
Sony World Photography Awards, Online inzending voor amateurs (gratis) en professionals (betaalde inzending)

Festivals (kunst):
23-25 september 2016 Unseen Amsterdam

Festival (techniek):
20-25 september 2016 Photokina Keulen

Activiteiten en beurzen
4 september 2016 – Veluwse Fotodag, Nationale Park de Hoge Veluwe

Uw activiteit, festival of tentoonstelling ook in dit lijstje? Stuur mij een berichtje met de volgende informatie:

  • Categorie (tentoonstelling, wedstrijd, festivals (kunst), festivals (techniek), activiteiten en beurzen of overige;
  • Begin en einddatum;
  • Naam activiteit;
  • Locatie;
  • URL.

Uw inzending wordt geplaatst als deze voldoet aan de volgende voorwaarden:

  • Voldoende interessant en relevant voor mensen uit heel Nederland;
  • Voor wedstrijden: de wedstrijd wordt niet gebruikt als middel om aan goedkoop beeldmateriaal te komen.

World Wide Photo Walk 2015

Als je dit weekend ergens heen bent geweest en je hebt verbaasd over grote groepen fotografen, dan ben je waarschijnlijk deelnemers aan de WWPW, ook wel bekend als de World Wide Photo Walk, tegen het lijf gelopen. Elk jaar in oktober brengt dit evenement fotografen bij elkaar om een paar uurtjes te gaan fotograferen. Wereldwijd. Waar? Dat hangt er maar net vanaf waar mensen het willen organiseren. Iedereen kan zich namelijk als leider van een Walk aanmelden, en vervolgens kunnen tot 50 mensen zich voor een wandeling inschrijven. De eerste keer dat Mark en ik hebben meegedaan, is alweer vier jaar geleden, in Rotterdam. Dit jaar was voor ons de vierde keer en kozen wij voor Rosmalen, onder leiding van Gerlo Beernink. Gerlo begon met een korte introductie van de locatie en moedigde de wandelaars aan om vooral te kijken wát ze willen vastleggen. Wat hen boeit, wat hen opvalt. Eerst kijken, daarna fotograferen, altijd goed advies. Gelukkig was er geen gebrek aan het aantal onderwerpen: natuur en industriële fotografie, voorbij rijdende boten en lokale fietsers en wandelaars met honden, genoeg te zien. Drie uur beelden verzamelen vlogen zo om. Volgend jaar zelf meedoen? Houd dan de site van de WWPW in de gaten, of kijk op de Facebook-pagina van Scott Kelby.

[2015] WWPW

Op de kalender voor dit seizoen: festivals, tentoonstellingen, wedstrijden.

Deze fotografiefestivals, tentoonstellingen en wedstrijden komen er binnenkort aan. De lijst is uiteraard verre van compleet. De dingen die zijn vetgedrukt zijn dingen waar ik persoonlijke ervaring mee heb en die ik zou aanraden. Wellicht ten overvloede, maar uiteraard kan je aan de informatie op mijn website geen rechten ontlenen.

Fotografiefestivals:

Verder lezen

Een beeldloze ode aan de verbeelding en een aanklacht tegen Polaroid

Deze post is één van de posts die ik oorspronkelijk op Tumblr had gepubliceerd, maar nu verplaats naar WordPress. De inhoud kan daarom verouderd zijn.


Eén van de grote voordelen van een museumjaarkaart is dat je veel makkelijker een museum binnenstapt, ook als je geen idee hebt wat je gaat zien. Dus toen Lotte (haar supercreatieve blog PapierAvonturen is trouwens een aanrader!) en ik gisteren onverwacht bij Foam. Onverwacht, want eigenlijk wilden wij gaan fotograferen op de Albert Cuyp-markt, maar die bleek toch bijna teleurstellend klein, dus we waren er al vrij snel uitgekeken. En toen het ook nog eens ging druppelen, besloten we om toch maar snel iets overdekts te zoeken. Een museum bijvoorbeeld. Tja, en als je dan toch al met camera’s om je nek loopt, is de keus voor Foam snel gemaakt. Goede keus, want de eerste tentoonstelling waar wij gingen, Shining in Abscence, kijken opende de dag ervoor en zal nog geen twee weken duren. Begrijpelijk, want een fototentoonstelling zonder foto’s, dat is toch wel heel bijzonder.

Oké, toegegeven, toen Lotte en ik de omschrijving van de tentoonstelling lazen, hadden we geen idee wat ons stond te wachten. Want wat moesten we hier nou weer van maken?

Shining in Absence is een fototentoonstelling zonder fotografie en een fotoboek zonder foto’s. Door het ontbreken van het voor de hand liggende, dwingt Shining in Absence ons op zoek te gaan naar duiding. De verrassende selectie van de ogenschijnlijk lege bladzijdes uit het verzamelwerk van Troost, biedt ons een eindeloze wereld aan verhalen.

Maar toen we de eerste zaal binnenliepen waren we eigenlijk meteen verkocht. Afbeeldingen van foto-albums, met hier en daar beschadigd papier, aantekeningen, fotohoekjes… maar: zonder foto’s! En juist daardoor gaan de verhalen achter de foto’s leven. Je wordt als vanzelf nieuwsgierig naar de onvertelde verhalen. Waar zou het boek over gaan, waar je alleen de laatste pagina met de tekst “The End” van ziet? Wie zouden de mensen zijn van wie je alleen maar de namen kunt lezen, en een enkele verwijzing naar gebeurtenissen uit hun leven en locaties waar de gebeurtenissen hebben plaatsgevonden? Ergens deden de fotoboeken mij denken aan Six Word Stories: hele verhalen, verteld in slechts zes woorden. Op een vergelijkbare wijze vertelt “Shining in Abscence” hele verhalen in een paar bladzijdes, lijmresten en slijtplekken, en een enkel woord.

Lotte bij Shining in Abscence


Bij de tweede tentoonstelling werd het toch wel heel erg duidelijk dat fotografie niet alleen gaat over onderwerpen en verbeelding, maar ook over technieken en ideeën. De tentoonstelling van Broomberg en Chanarin, “To Photograph the Details of a Dark Horse in Low Light”, besteden aandacht aan de mogelijkheden en onmogelijkheden van filmrolletjes, maar dan wel met een focus op… racisme. Eigenlijk wil ik hier niet te veel over kwijt, maar als je gaat kijken: verwacht in ieder geval een aanklacht tegen Polaroid, waarbij een Polaroid-camera die speciaal werd ontwikkeld voor en gebruikt tijdens het apartheidsregime voor een heel ander doel wordt gebruikt. En ook bij Broomberg en Chanarin vind je weer werk waarbij foto’s een suggestie wekken, maar de eigenlijke foto of een deel ervan ontbreekt. Minimalisme tot het uiterste: om iets te laten zien hoef je tegenwoordig niets te laten zien.

En dan was er ook nog de tentoonstelling van Geert Goiris. Alledaagse voorwerpen, natuur en architectuur, maar weer op een manier die iets heel anders suggereert dan wat je eigenlijk ziet. Foam claimt dat Goiris’ werk postapocalyptisch aandoet. Of het nou per sé postapocalyptisch is? Weet ik niet. Duister is het in ieder geval wel. Wij hebben toch wel een paar keer moeten kijken, voor wij echt zagen dat de reusachtige, harige, dode spin in werkelijkheid een cactus was. Een duistere cactus. Who knew?

Kortom, als je houdt van fotografie waarbij de foto iets heel anders is dan het onderwerp, dan moet je één dezer weken echt naar Foam!

25 januari 2015: uitreiking van de Zilveren Camera

Deze post is één van de posts die ik oorspronkelijk op Tumblr had gepubliceerd, maar nu verplaats naar WordPress. De inhoud kan daarom verouderd zijn.


Fotografen zijn een beetje raar. Want waar de hoogste prijzen in andere nationale wedstrijden gemaakt zijn van goud (de Gouden Loekie voor de beste reclame, of de gouden Griffel en Penseel voor boeken), is één van de belangrijkste fotografieprijzen die je in Nederland kunt winnen niet de Gouden, maar de Zilveren Camera. Ik weet het niet zeker, maar ik vermoed dat deze keuze te maken heeft met een ooit noodzakelijke en nu slechts nog populaire vorm van fotografie: zwart-witfotografie. En dat is extra relevant voor de tak van sport waar de Zilveren Camera zich op richt: journalistieke fotografie. Dat doet de Zilveren Camera al sinds 1949 en tegenwoordig zorgt het winnen in deze wedstrijd voor veel erkenning. Onderstaand filmpje vertelt heel goed wat de wedstrijd voor fotografen betekent.

Het inzenden voor de wedstrijd kon in december en nu is de jury in beraad over de winnaars. Komende woensdag worden de nominaties bekend gemaakt, en de zondag erop is de uitreiking in het Fotomuseum in Den Haag. Daarna reizen de winnende series Nederland rond. Ze komen onder meer in Hengelo, Naarden en Schiedam, lekker verspreid dus. Is je agenda voor 2015 nog (te) leeg? Dan is dit een mooi moment om daar wat aan te doen!

Meer informatie over de data en locaties van de reizende tentoonstelling vind je hier.

Nog 2 dagen om in te zenden voor WPA!

Deze post is één van de posts die ik oorspronkelijk op Tumblr had gepubliceerd, maar nu verplaats naar WordPress. De inhoud kan daarom verouderd zijn.


Het is voor bedrijven allang niet meer voldoende om hun producten te produceren, ze moeten zich ook op andere manieren onderscheiden. En dus sponsort Sony al jaren de Sony World Photography Awards. Die zijn zowel open voor amateurs als voor professionals, en er zijn aparte wedstrijden voor jongeren (19 of jonger) en fotografiestudenten.

Amateurs mogen gratis drie foto’s inzenden (in één of meerdere categorieën, maar drie in totaal). Meer inzenden of meedoen in de professionele categorie kost een bijdrage.

Ik ben dit jaar rijkelijk laat, zowel met aankondigen als met inzenden, maar op de valreep: je hebt nog twee dagen om in te zenden in de amateurwedstrijd (vijf in de professionalwedstrijd).

Klik hier voor meer info of om in te zenden.

Lezingen van Carla Kogelman en Pim Ras bij World Press Photo Kampen

Deze post is één van de posts die ik oorspronkelijk op Tumblr had gepubliceerd, maar nu verplaats naar WordPress. De inhoud kan daarom verouderd zijn.


Amersfoort is een echte fotografiestad, dat ontdekte ik wel toen ik lid werd van Fotokring Eemland. Meerdere fotografieverenigingen, regelmatig exposities, en ook een aantal bekende fotografen. Willem Wernsen bijvoorbeeld, die mij met zijn liefde voor vierkante zwart-wit foto’s heeft besmet. Maar natuurlijk ook Carla Kogelman. Haar documentaire werk valt regelmatig in de prijzen, bijvoorbeeld bij de prestigieuze Zilveren Camera.

Carla, die in 2011 is afgestudeerd aan de Fotoacademie, heeft een goed jaar achter de rug. Zo heeft zij met haar serie “Ich bin Waldviertel” bijvoorbeeld de portfoliowedstrijd van het blad PF gewonnen. Maar wat natuurlijk veel bijzonderder is, is dat zij met deze serie ook eerste is geëindigd bij de World Press Photo, in de categorie “Observed Portrait”. Carla is dan ook een van de gastsprekers die een lezing verzorgt bij de World Press Photo-tentoonstelling in het Ikonenmuseum in Kampen.

Twee weken later houdt ook Pim Ras een lezing bij het Ikonenmuseum. Pim is bekend van zijn sportfotografie en zijn foto van vlak na de aanslag tijdens de Koninginnedag 2009 in Apeldoorn, waar een bebloede Karst T. sterk contrasteert met het busje met de koninklijke familie op de achtergrond. Onlangs is Pim trouwens ook als spreker bij onze fotografievereniging geweest, waar hij ons vertelde hoe zijn carrière is begonnen, waar je moet staan als je de meest sprekende sportfoto’s wilt en wat er door hem heen ging toen hij zijn beroemde foto van Karst T. maakte. Pim vertelt veel en hij vertelt snel, maar zijn beelden spreken gelukkig voor zich en inspireren vooral sportfotografen om te leren telkens dat ene perfecte moment te pakken.

Wat moet je weten?
Waar: Buiten Nieuwstraat 2, Kampen (Ikonenmuseum)
Wanneer: 5 februari (Kogelman) en 19 februari (Ras), 20:00
Kosten: €9,00 (inclusief gratis bezoek tentoonstelling op zelfde avond)
Meer info vind je op de site van World Press Photo Kampen.
LET OP: Wil je kaartjes bestellen? Bij mij werkte de link op de site niet. Zoek op de naam van de spreker bij CameraTools.nl, en dan vind je ze wel gewoon!

Nog 88 nachtjes slapen tot Professional Imaging 2015!

Deze post is één van de posts die ik oorspronkelijk op Tumblr had gepubliceerd, maar nu verplaats naar WordPress. De inhoud kan daarom verouderd zijn.


Afgelopen september zijn Mark en ik voor het eerst in Keulen geweest. Nou geeft dat misschien een beetje een vertekend beeld, want alles wat wij van Keulen hebben gezien is de Photokina, de grootste fotografiebeurs ter wereld. Hallen vol exposanten, lezingen, hier en daar wedstrijden en tentoonstellingen. Maar de primaire reden om naar Photokina te gaan was toch omdat we graag de nieuwste ontwikkelingen op gebied van camera’s, printers, lenzen en fotografiegerelateerde accessoires zelf wilden uitproberen.

Hoewel steeds meer Nederlanders hun weg vinden naar Photokina, is deze tweejaarlijkse beurs nog niet voor alle fotografieliefhebbers even toegankelijk. Gelukkig heeft Nederland al jaren een kleiner nationaal initiatief: Professional Imaging. Op deze beurs, die aanvankelijk vooral gericht was op professionals maar ook echt de moeite waard is voor de enthousiaste amateur, kun je net als op Photokina de nieuwste camera’s en lenzen uitproberen, interessante lezingen volgen en fototentoonstellingen bekijken. En een leuke bonus: in tegenstelling tot de Photokina is Professional Imaging helemaal gratis (op parkeer- of reiskosten na). Je kunt je tickets online bestellen en het loont om dit op tijd te doen, want de beurs is steeds populairder en afgelopen jaren waren sommige dagen nog wel eens “vol”.

Wat moet je weten?
Locatie: De Loods in Nijkerk;
Wanneer: 28 tot en met 30 maart 2015, van 10:00 tot 17:00.
Kosten: gratis (voorregistreren op de website), wel parkeerkosten.
Website (voor tickets en meer info): http://www.professionalimaging.nl/

Mijn Eerste Kerstdag: Vivian Maier en Araki bij Foam

Deze post is één van de posts die ik oorspronkelijk op Tumblr had gepubliceerd, maar nu verplaats naar WordPress. De inhoud kan daarom verouderd zijn.


Het is kerst en terwijl families zich verzamelen rond het gourmetstel doen Mark en ik het dit jaar even helemaal anders (oké, dat is een leugen, wij gourmetten op de 24e en de 26e, maar vandaag toch echt even niet). Wij zijn ook gek op consumeren hoor, maar dit keer consumeren wij voor de verandering kunst. Dus maakten wij vandaag gebruik van de ruime openingstijden van de Foam en bezochten wij – eindelijk! – de tentoonstellingen van Vivian Maier en Araki.

Vivian Maier is geboren in 1926 en was daarmee een bijna-leeftijdsgenote van straatfotografen als Ed van der Elsken (geboren in ‘25), William Klein en Garry Winogrand (beiden geboren in ’28). Maar in tegenstelling tot deze beroemde fotografen, die onder meer veel commercieel werk hebben gedaan, heeft Vivian Maier haar leven gewijd aan kinderen. Hoewel haar werk als nanny haar veel vrijheid gaf om de straten van onder meer New York te fotograferen, leverde het haar roem noch erkenning op. Pas toen zij – twee jaar voor haar dood – in 2007 de kosten van haar opslag niet meer kon betalen, is bij toeval haar werk ontdekt. Maier kon er niet meer van kan genieten, maar het is hard gegaan met haar post-mortem carrière. In de afgelopen jaren zijn verschillende documentaires en boeken aan haar gewijd.

Ook Foam kon niet achterblijven en biedt dit najaar een beperkte overzichtstentoonstelling van haar werk. In de eerste twee weken trok de tentoonstelling al 15.000 bezoekers en in de afgelopen anderhalve maand dat de tentoonstelling er was, hoorde ik ook van vrienden veel positieve reviews. Mijn verwachtingen waren dan ook torenhoog. Misschien iets te hoog voor de hal en drie zalen die tot onze beschikking stonden. Zelfportretten die mij deden denken aan Lee Friedlander, close ups van spelende kinderen en straatbeelden van New York met veel oog voor detail. In het kort: het smaakte naar meer. Voor een tentoonstelling die zo goed is ontvangen, had ik er gewoon meer van verwacht. Misschien in de toekomst?

In de eerste jaren dat ik fotografeerde, heb ik mij vooral op straatfotografie gericht en daarom had ik verwacht dat vooral Vivian Maier indruk zou maken. Maar uiteindelijk was het de Japanse fotograaf Araki waar ik helemaal weg van was. Voor de verandering startte deze tentoonstelling niet met het vroege werk van Araki, maar juist met zijn meest recente stillevens. Bloemen en poppen, volgens het begeleidend schrijven een onderzoek naar de dood. Rijke, heldere kleuren, focus op seksualiteit (en… misbruik?) en een verwijzing naar de Japanse traditie van begravenissen, waar bloemen een grote rol spelen. Elk beeld biedt zo veel ruimte om je blik te laten dwalen en nieuwe elementen te ontdekken, heerlijk!

Het is dan ook even wennen als je de tweede zaal ontdekt: het documentaire werk waarin Araki ons een blik gunt in zijn wereld. Verweven zijn foto’s van zijn huwelijksreis en van zijn kat, Chiro (terwijl ik dit schrijf, bedenk ik mij dat volgens mij ook de foto’s van het sterven van Araki’s vrouw, Yoko, hier hingen, maar misschien haal ik nu zalen door elkaar). Dit is wel even een andere kant van de fotograaf: de foto’s zijn net zo intiem, maar gevoeliger, tederder en vrediger.

Maar Araki blijkt veel en veel breder te werken. In andere zalen ontdek je stadslandschappen met een focus op de hemel, maar ook een focus op het aardse met erotische, soms pornografische polaroids. Niet dat we daarmee een compleet beeld krijgen van de veelzijdige fotograaf, want beneden vind je ook een zaal en een overloop met straatfotografie, een rauwe documentaire serie over de dood van Chiro en beschilderde foto’s van Kinbaku-bi, de Japanse kunst van bondage, waar gekleurde lijnen aandacht vestigen op lichamen van jonge, beheerste vrouwen. Voor ieder wat wils, maar de nadruk ligt wel op het vergankelijke.

De tentoonstelling van Araki was voor mij het eerbetoon aan een fotograaf dat ik ook van de tentoonstelling van Vivian Maier had verwacht. Het geheel vormt een verhaal waarin leven en dood zich in elk tijdperk van Araki’s leven vervlechten en doet de naam van de tentoonstelling, Photography for the Afterlife: Alluring Hell (Fotografie voor het Hiernamaals: een Verleidelijke Hel), recht aan. In mijn kast staat een studieboek “Numbering our days”, waarin een antropologe laat zien hoe ouderen de naderende dood zien in een Amerikaans-Joodse gemeenschap. En ook al is Araki dan een fotograaf, zijn verbeelding van de benadering van de dood, met oog op persoonlijke beleving en Japanse tradities, biedt een minstens zo goede aanvulling op de studie naar wat het betekent om een mens te zijn.

Wil je zelf beide fotografen bewonderen bij Foam? Vivian Maier’s werk hangt er nog tot 1 februari en voor Araki kun je zelfs tot 11 maart terecht.

De Japanse fotoboeken van Ruud Pols

Deze post is één van de posts die ik oorspronkelijk op Tumblr had gepubliceerd, maar nu verplaats naar WordPress. De inhoud kan daarom verouderd zijn.


Stond Japan tien jaar geleden voor velen nog een beetje ver van ons bed en was het land vooral bekend van Pokémon en sushi, de laatste tijd staat ook Japanse fotografie flink in de belangstelling. Unseen stond dit jaar in het teken van Japans fotowerk, met onder andere een tentoonstelling en een grote selectie Japanse fotoboeken, en komende donderdag opent bij Foam een tentoonstelling van de beroemde Japanse fotograaf Araki (het nieuwe Foam magazine staat trouwens óók in het teken van zijn werk).

Om alvast een beetje in de sfeer te komen bezocht ik afgelopen vrijdag bij het Zwolse Centrum voor de Fotografie Ruud Pols’ lezing over Japanse fotoboeken. In acht fotoboeken nam hij ons mee van de jaren ‘60 naar dit jaar. Van stierengevechten in Spanje tot een beroemde Japanse danser en van klassieke Japanse sneeuwlandschappen tot allesverslindend water. In de tussentijd vertelde hij over de Japanse fotoboekentraditie, waarin de samenwerking tussen drukker, fotograaf en grafisch vormgever tot verbluffende resultaten leidt die ons bijna weten te overtuigen dat – zoals veel Japanners geloven – alle voorwerpen – en dus zeker ook fotoboeken – ook een ziel hebben.

De luisteraars – verdriedubbeld sinds de vorige keer dat Ruud Pols over Japanse fotoboeken vertelde bij het Centrum voor de fotografie – hangen aan zijn lippen. En Ruud is nog lang niet uitgepraat, want zijn passie voor deze rauwe en emotievolle kunstwerken is niet in een paar uur te vatten. Dus grote kans dat hij in de toekomst nog eens terugkomt, met nieuwe boeken en nieuwe verhalen. Wil je er ook bij zijn? Houd dan de site van het centrum in de gaten!

Paris Photo 2014

Deze post is één van de posts die ik oorspronkelijk op Tumblr had gepubliceerd, maar nu verplaats naar WordPress. De inhoud kan daarom verouderd zijn.


Vorig jaar hoorde ik er voor het eerst over, ParisPhoto. Maar ja, toen was onze vakantie al gepland, en dan niet naar de Franse hoofdstad. Dit jaar hebben we onze vakanties meer op fotografie-evenementen afgestemd, en dus was ook Parijs aan de beurt. Een hele nieuwe ervaring en des te bijzonderder omdat we eind september bij Unseen waren, een meerdaags fotografiefestival in Amsterdam die qua opzet wel wat lijkt op Paris Photo. En toch waren de twee festivals heel verschillend…

image

Helaas heeft ParisPhoto (in tegenstelling tot Unseen) geen passepartouts en de kaartjes zijn niet de goedkoopste voor een fotofestival (30 euro voor een dagkaart, 15 als je een student bent). Uiteindelijk dachten we aan één dag genoeg te hebben en besloten we op vrijdag te gaan. Konden we meteen mooi de regen mijden in het prachtige Grand Palais. Wat een prachtige lokatie voor een kunstbeurs!

De eerste verrassing kwam voor mij toen we rond openingstijd bij het paleis arriveerden en zagen dat het plein voor het paleis al was overspoeld met ongeduldige bezoekers. Toen waren we toch wel blij dat we onze kaartjes al online hadden besteld. Nog steeds een rij voor de ingang, maar niet te vergelijken met de mensenmassa bij de kaartjesverkoop. Wachtend voor het paleis bekroop mij voor het eerst het gevoel dat ik op een VIP-evenement was.

image

Eenmaal binnen zag het er allemaal toch wat minder glamoreus uit. Rijen en rijen van gallery’s. Een ervarenere festivalbezoeker zou meer inhoudelijke diepgang kunnen geven, maar als beginner kan ik vooral zeggen dat:

  1. Alleen al het rustig alle galleries bekijken makkelijk 5-6 uur in beslag neemt;
  2. Veel van mijn persoonlijke favoriete fotografen (bijvoorbeeld William Klein, Bruce Davidson, Garry Winogrand) waren door verschillende gallery’s vertegenwoordigd, en alleen dat al was ons bezoek meer dan waard.

In tegenstelling tot Unseen, de beurs in Amsterdam die zich richt op nieuw en onbekend werk, maar ook minder bekende fotografen, stond Paris Photo bol van de grote namen. En integenstelling tot Unseen, waar de focus op conceptueel werk ligt, waren op Paris Photo juist straat- en portretfotografie goed vertegenwoordigd.

Naast gallery’s waren er lezingen, waar ik tot mijn schaamte niks over kan zeggen. Daar zijn we simpelweg niet aan toe gekomen, tegen de tijd dat we de gallery’s en boekenmarkt hadden doorgelopen waren mijn voeten stuk en wilde ik niet nog langer met de zware boekentassen sjouwen. Want voor een boekengek als mij was de boekenmarkt het leukste deel van Paris Photo. Fotoboeken, in alle soorten en maten, maar nog veel belangrijker: de fotografen achter de boeken. Ik denk dat ik zo’n anderhalf uur bij de stands heb doorgebracht. Daar heb ik Joel Meyerowitz mogen ontmoeten, en de eerste fotograaf die mij heeft geïnspireerd gezien: Bruce Davidson. Omringd door een grote groep fans. Toen we even later in de rij bij de bar achter Martin Parr stonden, was mijn gevoel dat wij toevallig op een VIP-feest waren beland compleet.

image

image

En over de bar gesproken… Eten is meestal niet de reden om naar een fotofestival te gaan, maar waar je bij Unseen in Amsterdam de keuze had uit allerlei lekkere tentjes met verschillende gerechten, was bij Paris Photo noch de keus, noch de smaak de moeite waard. Niet dat dat wat uitmaakt, als je een kerstmarkt met heerlijke crêpes net buiten de ingang van het paleis hebt.

image

Wil je topwerk van topfotografen zien en de fotografen erachter ontmoeten? Dan is Paris Photo een echte must. Zoek je meer een leuk dagje uit en hou je wel van de conceptuelere, letterlijk en figuurlijk wazigere aanpak, dan is Unseen in Amsterdam een aanrader. Of kies gewoon niet en ga naar beide beurzen. Kun je ze ook zelf vergelijken!

Bruce Davidson

Deze post is één van de posts die ik oorspronkelijk op Tumblr had gepubliceerd, maar nu verplaats naar WordPress. De inhoud kan daarom verouderd zijn.


Bruce Davidson signeert zijn boek tijdens Paris Photo 2014

Bruce Davidson, de eerste straatfotograaf die ik mij kan herinneren die diepe indruk op mij heeft gemaakt. Zijn werk heb ik voor het eerst gezien tijdens een tentoonstelling van Sony WPA in Londen in 2011. Emotievol. Ijzersterk qua lijnenspel. Meeslepend.

Signeert op de foto zijn boeken tijdens Paris Photo 2014.

Een kwestie van perspectief

Deze post is één van de posts die ik oorspronkelijk op Tumblr had gepubliceerd, maar nu verplaats naar WordPress. De inhoud kan daarom verouderd zijn.


Een groep mensen verspreid over een straat, op een bankje zit iemand, er staat een man recht voor, enkele vrouwen lopen in de buurt.