Paris Photo 2014

Deze post is één van de posts die ik oorspronkelijk op Tumblr had gepubliceerd, maar nu verplaats naar WordPress. De inhoud kan daarom verouderd zijn.


Vorig jaar hoorde ik er voor het eerst over, ParisPhoto. Maar ja, toen was onze vakantie al gepland, en dan niet naar de Franse hoofdstad. Dit jaar hebben we onze vakanties meer op fotografie-evenementen afgestemd, en dus was ook Parijs aan de beurt. Een hele nieuwe ervaring en des te bijzonderder omdat we eind september bij Unseen waren, een meerdaags fotografiefestival in Amsterdam die qua opzet wel wat lijkt op Paris Photo. En toch waren de twee festivals heel verschillend…

image

Helaas heeft ParisPhoto (in tegenstelling tot Unseen) geen passepartouts en de kaartjes zijn niet de goedkoopste voor een fotofestival (30 euro voor een dagkaart, 15 als je een student bent). Uiteindelijk dachten we aan één dag genoeg te hebben en besloten we op vrijdag te gaan. Konden we meteen mooi de regen mijden in het prachtige Grand Palais. Wat een prachtige lokatie voor een kunstbeurs!

De eerste verrassing kwam voor mij toen we rond openingstijd bij het paleis arriveerden en zagen dat het plein voor het paleis al was overspoeld met ongeduldige bezoekers. Toen waren we toch wel blij dat we onze kaartjes al online hadden besteld. Nog steeds een rij voor de ingang, maar niet te vergelijken met de mensenmassa bij de kaartjesverkoop. Wachtend voor het paleis bekroop mij voor het eerst het gevoel dat ik op een VIP-evenement was.

image

Eenmaal binnen zag het er allemaal toch wat minder glamoreus uit. Rijen en rijen van gallery’s. Een ervarenere festivalbezoeker zou meer inhoudelijke diepgang kunnen geven, maar als beginner kan ik vooral zeggen dat:

  1. Alleen al het rustig alle galleries bekijken makkelijk 5-6 uur in beslag neemt;
  2. Veel van mijn persoonlijke favoriete fotografen (bijvoorbeeld William Klein, Bruce Davidson, Garry Winogrand) waren door verschillende gallery’s vertegenwoordigd, en alleen dat al was ons bezoek meer dan waard.

In tegenstelling tot Unseen, de beurs in Amsterdam die zich richt op nieuw en onbekend werk, maar ook minder bekende fotografen, stond Paris Photo bol van de grote namen. En integenstelling tot Unseen, waar de focus op conceptueel werk ligt, waren op Paris Photo juist straat- en portretfotografie goed vertegenwoordigd.

Naast gallery’s waren er lezingen, waar ik tot mijn schaamte niks over kan zeggen. Daar zijn we simpelweg niet aan toe gekomen, tegen de tijd dat we de gallery’s en boekenmarkt hadden doorgelopen waren mijn voeten stuk en wilde ik niet nog langer met de zware boekentassen sjouwen. Want voor een boekengek als mij was de boekenmarkt het leukste deel van Paris Photo. Fotoboeken, in alle soorten en maten, maar nog veel belangrijker: de fotografen achter de boeken. Ik denk dat ik zo’n anderhalf uur bij de stands heb doorgebracht. Daar heb ik Joel Meyerowitz mogen ontmoeten, en de eerste fotograaf die mij heeft geïnspireerd gezien: Bruce Davidson. Omringd door een grote groep fans. Toen we even later in de rij bij de bar achter Martin Parr stonden, was mijn gevoel dat wij toevallig op een VIP-feest waren beland compleet.

image

image

En over de bar gesproken… Eten is meestal niet de reden om naar een fotofestival te gaan, maar waar je bij Unseen in Amsterdam de keuze had uit allerlei lekkere tentjes met verschillende gerechten, was bij Paris Photo noch de keus, noch de smaak de moeite waard. Niet dat dat wat uitmaakt, als je een kerstmarkt met heerlijke crêpes net buiten de ingang van het paleis hebt.

image

Wil je topwerk van topfotografen zien en de fotografen erachter ontmoeten? Dan is Paris Photo een echte must. Zoek je meer een leuk dagje uit en hou je wel van de conceptuelere, letterlijk en figuurlijk wazigere aanpak, dan is Unseen in Amsterdam een aanrader. Of kies gewoon niet en ga naar beide beurzen. Kun je ze ook zelf vergelijken!